می خواهم سخن بگويم!

از بی رحمی تقدير...

از اشکهای بی صدا...

از معصوميت زيبای خفته ام...

از سر گردانيها و دلتنگيهای دلم.

می خواهم از پرسه زدن در کوچه های بی انتهای انتظار بگويم

از آن آرزوهای پاک که بر دلها مانده است...

از بازی سر نوشت آدمی...

از قصه آشفتگی زندگی.

می خواهم آنقدر بگويم تا گوشی شنوا برای دلتنگيهایم پيدا شود!

به راستی چه کسی سنگينی کلامم را به دوش خواهد کشيد؟!!

تو؟!!!....

نه هرگز!...نخواهی توانست! نهايتت در اين است که نيمه راه

خسته ميشوی و تن به بازگشت می دهی...

خودم؟!!!....

نه هرگز!...در تنهائيهايم بسيار برای خود از دلتنگيهايم نجوا کردم و

بهره ای نبردم جز اشک...

اما...

من آنکسی را که سنگينی کلامم را به دوش می کشد و هر لحظه برايش

از تلخی روزگاری که برايمان پيش آمده می گويم و اشک می ريزم و او

گوش می دهد بی آنکه سر زنشم کند را می شناسم...

او را ميشناسم و مطمعنم او نيز حرفهايم را هر چند تکراری باشد را

باز خوب گوش می دهد........

آری او را می شناسم...

او کسی نيست جز خدا

ميخواهم همگام با سايه تنهايم در خيال بارانی ام قدم بزنم

و

چتر شکسته بغضم را بگشايم

می خواهم شاعر لحظه های تارم باشم و غزل غزل گريه کنم

ميخواهم در کنار دريای دلواپسی انتظلر در انتهای جاده غربت بنشينم

و

نگاهم را به روزی بدوزم که همه تلخيها و ناباورانه ها از ديارم کوچ کنند

ميخواهم آنقدر اشک بريزم تا که ابرها نزد چشمم خجل شوند

دلتنگی من وقتی به پايان ميرسد که انتظار سرآيد و اتاقم از عطر حضور او لبريز شود

من هنوز هم منتظر آمدنت در روز با خورشيد مينشينم

و

آنگاه که خورشيد غروب کند،باز هم در شب و دست در دست ستاره ها تا صبح

هَجی ميکنم واژه انتظار را....!

تا تو برگردی........